Mimo wczesnej pory i niepewnej pogody na pierwszym etapie Rajdu na Raty stawia się 21 osób. Widać, że jest wola współzawodnictwa w narodzie. Wycieczkę zaczęliśmy na przystanku PKS w Nowej Kościenicy. Po kilkuset metrach mijamy pierwszy ze słynnych żuławskich domów podcieniowych a po kilkuset kolejnych metrach następny.

Po niedługim czasie opuszczamy ruchliwą ulicę i polną drogą docieramy na wały nadwiślańskie. Nasza trasa prawie w całości pokrywa się z przebiegiem niebieskiego szlaku "Nadwiślańskiego" a ten lubuje się w wałach. Ale za to nic koło nas nie jeździ i nie szumi, no chyba że jesienny wiaterek. Dodatkową atrakcją jest czasami nowatorskie oznakowanie szlaku (znaki na ziemi). Gdy tylko opuszczamy wały to co poniektóre osoby rozglądają się za sklepami, a tych otwartych nigdzie nie ma. Widząc desperację tych osób nadkładamy nawet w Ostaszewie drogi aby znaleźć takowe, ale nic z tego. Sklepów nie ma ale jest za to zabytek, nie techniki co prawda, ale architektury. Wśród świeżych jak i bardzo starych grobów, stoją mury gotyckiego kościoła. Pod ruinami chwila na dawkę historii i ruszamy dalej. Po pewnym czasie oczywiście znowu dochodzimy do wału ciągnącego się wzdłuż Wisły. Schodzimy z niego dopiero po kilku kilometrach, opuszczając jednocześnie niebieski szlak. Robimy pętlę aby dotrzeć do pierwszego zaplanowanego zabytku techniki na trasie. Jest nim XIX wieczny wiatrak typu holenderskiego w Palczewie. Dzięki pętli możemy podziwiać go praktycznie prawie z każdej strony. Pod wiatrakiem robimy zdjęcie zbiorowe i ruszamy dalej rozglądając się po wsi za jedynym na Żuławach drewnianym kościołem (niektórzy za sklepem). W końcu znajdujemy zabytek (sklepu nie) i robimy dłuższa przerwę. Przegania nas dopiero lekko popadujący deszczyk. Już w Palczewie wchodzimy na wały, i tak raz z nich schodząc raz wchodząc, pokonujemy prawie 9 kilometrów, z krótką przerwą na odpoczynek. Tak dochodzimy do Lisewa i do parowozowni kolejki wąskotorowej, a właściwie do tego co z niej pozostało. Po kolejnej dawce historii wspinamy się na Mosty Tczewskie, którymi po wcześniejszym wysłuchaniu ich dziejów, pokonujemy Wisłę. Po przeprawia następuje oficjalne zakończenie wycieczki i część osób udaje się na dworzec kolejowy, a część do wypróbowanej już knajpki "Przy Kominku". Pozostaje jeszcze wesoła podróż Przewozami Regionalnymi i kończymy ten udany dzień. W sumie w ciągu niecałych ośmiu godzin pokonaliśmy 33 km (wedle wskazań GPS-a TDU). Widać więc, że niezła forma po "Wyrypie" jeszcze się utrzymuje. Pozdrawiam i do zobaczenia na szlaku.

Marcin Strusiński